​Weer scheen de strijd over de vraag wie de grootste zou zijn, te ontbranden, toen Jezus de verontwaardigde discipelen tot Zich riep en tot hen zei: "Gij weet, dat zij die regeerders der volken heten, heerschappij over hen voeren, en hun rijksgenoten oefenen macht over hen. Zó is het echter onder u niet." (Marcus 10:42,43) In de koninkrijken van de wereld betekende positie zelfverheerlijking. Men nam aan, dat de mensen leefden ten voordele van de regerende klassen. Invloed, rijkdom, ontwikkeling, dat waren zo de middelen voor de leiders om de scharen in hun macht te krijgen. De hogere klassen moesten denken, besluiten, zich verheugen en regeren; de lagere klassen moesten gehoorzamen en dienen. Godsdienst was, zoals alle andere dingen, een zaak van gezag. Men verwachtte van het volk, dat zij geloofden en handelden zoals hun oversten dat wilden. Het recht van de mens als mens, om voor zichzelf te denken en te handelen, werd in het geheel niet meer erkend. Christus was bezig een Koninkrijk op te richten dat andere beginselen heeft. Hij riep de mensen niet tot gezag, maar tot dienen, de sterken om de zwakheden van de zwakken te dragen. Macht, positie, talent en opvoeding gaven hun bezitter de hoogste verplichting zijn medemensen te dienen. Zelfs tot de nederigsten van de discipelen van Christus wordt gezegd: "Het geschiedt alles om uwentwil." (2 Korinthe 4:15) "De Zoon des mensen is niet gekomen om Zich te laten dienen, maar om te dienen en Zijn leven te geven als losprijs voor velen." (Mattheüs 20:28) Te midden van Zijn discipelen was Christus in ieder opzicht een dienaar, een lastdrager. Hij deelde in hun armoede. Hij verloochende Zichzelf om hunnentwil, Hij ging voor hen uit om de moeilijke plaatsen te effenen en spoedig zou Hij Zijn leven op aarde tot een voltooiing brengen door Zijn leven af te leggen. Het beginsel waarnaar Christus handelde, moet ook de leden van de gemeente, die Zijn lichaam zijn, aanzetten. Het plan en de basis van de verlossing is liefde. In het Koninkrijk van Christus zijn zij de grootste, die het voorbeeld dat Hij hun heeft gegeven, navolgen en die handelen als herders van Zijn kudde. De woorden van Paulus openbaren de werkelijke waardigheid en eer van het christelijk leven: "Hoewel ik vrij sta tegenover allen, heb ik mij allen dienstbaar gemaakt." (1 Korinthe 9:19) "Niet om mijn eigen belang te zoeken, maar dat van zeer velen, opdat zij behouden worden." (1 Korinthe 10:33) In gewetenszaken moet de ziel niet belemmerd worden. Niemand mag heersen over de gedachten van een ander, of hem zijn plicht voorschrijven. God geeft aan iedere ziel vrijheid van denken en zijn eigen overtuiging na te volgen. "Zo zal dan een ieder onzer voor zichzelf rekenschap geven aan God." (Romeinen 14:12) Niemand heeft het recht om zijn eigen individualiteit op te laten gaan in dat van een ander. "Ieder zij" in alle zaken waar het om een beginsel gaat, "voor zijn eigen besef ten volle overtuigd." (Romeinen 14:5) In het koninkrijk van Christus is geen hooghartige onderdrukking, gedwongen levenshouding. De engelen in de hemel komen niet naar de aarde om te heersen en eerbewijzen af te dwingen, maar als boodschappers van genade, om te werken met de mensen voor de verheffing van het mensdom. De beginselen en zelfs de woorden van het onderricht van de Heiland bleven, in hun Goddelijke schoonheid, achter in het geheugen van de geliefde discipel. Tot in zijn laatste dagen was het hoofdthema van het getuigenis van Johannes aan de gemeenten: "Want dit is de verkondiging, die gij van den beginne gehoord hebt: dat wij elkander zouden liefhebben." (1 Johannes 3:11) "Hieraan hebben wij de liefde leren kennen, dat Hij Zijn leven voor ons heeft ingezet; ook wij behoren dan voor de broeders ons leven in te zetten." (1 Johannes 3:16) Dit was de geest waarmee de eerste gemeente was doortrokken. Na de uitstorting van de Heilige Geest was "de menigte van hen die tot het geloof gekomen waren, één van hart en ziel, en ook niet één zeide, dat iets van hetgeen hij bezat, zijn persoonlijk eigendom was, doch zij hadden alles gemeenschappelijk." (Handelingen 4:32) "Want er was ook niet één behoeftig onder hen." (Handelingen 4:34) "En met grote kracht gaven de apostelen hun getuigenis van de opstanding des Heeren Jezus, en er was grote genade over hen allen." (Handelingen 4:33)